• هر روز می رم سرکار و این یعنی هر روز حدود سه ساعت از وقتم صرف رفت و آمد به محل کارم می شه. به این ترتیب روزانه خیلی زمان کمی می تونم صرف فعالیت هایی که دوست دارم بکنم و این مساله برام آزاردهنده است. اما در کل زندگی خوبه و دیگه تو شهر و خونه جدید جا افتادیم و دوستان خوبی پیدا کردیم.

• 17 جون سالگرد ورود من به سیدنی بود. یعنی یک سال از آخرین دیدارم با خانواده می گذره و بسیار زیاد دلتنگشون هستم. امیدوارم به زودی فرصت مناسبی پیش بیاد تا دیدارها تازه بشه.

• فیلم “جدایی نادر از سیمین” رو در جشنواره فیلم سیدنی دیدم. خیلی دوست داشتم که یه پست راجع بهش بنویسم ولی نمی دونم که وقت می کنم یا نه. به طور خلاصه می شه گفت همونقدر که فیلم خوب بود تلخ هم بود و این دیدن فیلم یا توصیه کردنش رو به شدت سخت می کنه. در ضمن این فیلم به عنوان فیلم برگزیده جشنواره هم معرفی شد.

•  با یکی از دوستانی که به تازگی از ایران اومدن صحبت می کردیم و مساله جالبی رو مطرح کردند. دوستان می گفتند که در رسانه های وابسته به نظام در مورد مسائل سیاسی روز، نامه ها و سخنان مادران شهدای مشهور مثل باکری ها و همت و … منتشر/پخش می شه و این درحالی هست که ما در دنیای مجازی همیشه از موضع همسران این شهدا باخبر هستیم!!! شنیدن این ماجرا برای من خیلی تکان دهنده بود. برای خودم و همه دوستانی که سعی می کنند با اتکا بر دنیای مجازی تصویری واقعی از ایران داشته باشند بسیار متاسف شدم.

• یکی از بهترین نوشته هایی که در این مدت اخیر خوندم این هست. شاید به هیچ زبان دیگه ای نشه حال و روز ما ایرانیان خارج از کشور که نسبت به وضع داخل بی تفاوت نیستیم، رو بهتر توصیف کرد.

حالا همه این ها که گفتم برای این بود که به اینجا برسم که چقدر دیدن دوباره این فیلم ها امیدوار کننده است. از این بابت که تازه می فهمم که تو این دو سال چقدر زبانم پیشرفت کرده و حداقل از بابت listening تغییر سطح زبانم فوق العاده بوده.

شاید این که می گم برای کسانی که تو ایران هستن زیاد ملموس نباشه چون اولن من تو ایرانم جزو کسایی بودم که زبانشون کاملا خوب بود و دوما تصور عمومی اینه که وقتی توی یه جامعه انگلیسی زبان زندگی کنی تو 6 ماه مثل انگلیسی زبان ها صحبت می کنی!!! برای دوستان عزیز داخل ایران متاسفم که این خیال خوش رو خراب می کنم ولی واقعیت اینه که وقتی وارد یه جایی می شید که به زبون مادری شما صحبت نمی کنن، تازه درک می کنید که چقدر تلاش باید بکنید تا از لحاظ زبان به یه سطح قابل قبول از نظر جامعه جدید برسید و این تازه نقطه شروعه.

برای دوستان خوب خارج از ایران هم پیشنهاد می کنم هراز چند گاهی به تماشای فیلم هایی که چند سال قبل دیدن بنشینن، تا یه کمی به خودشون امیدوار بشن و از زبان خوندن و یادگرفتن ناامید نشن.

بعد از اون ظاهر آدم ها، مخصوصا معتادها یا اونهایی که ظاهر عجیبی دارن مثل مردهای آفریقایی با موهای خیلی بلند و پیراهن های آستین کوتاه گل گلی، آدم هایی که معلولن، یا زیادی چاق ها یا زیادی لاغرها و …

بعد از اون، دما: وقتی تو تابستون تو اتوبوس یا قطار انقدر یخه که موهای تنم سیخ می شه، یا وقتی تو زمستون دریچه سقف اتوبوس بازه و بادش مستقیم می خوره تو صورتم و …

هر روز به ادم های مختلفی که می بینم نگاه می کنم و سعی می کنم یه داستانی براشون بسازم که توجیه کنه چرا از اتوبوس و قطار استفاده می کنن

چند ماه پیش خونه رو عوض کردیم و برای اولین بار در این کشور خونه غیر مبله اجاره کردیم که خوب خیلی هیجان انگیز بود. هم اینکه آپارتمان بزرگتری داریم و هم اینکه دوباره مشغول خرید مبلمان و لوازم منزل شدیم. این مرحله حدود دو ماه طول کشید و بعد هم کم کم تغییرات کوچکی در جاهای مختلف خونه دادیم که بیشتر مطابق سلیقه مون باشه هرچند در این مورد دستمون خیلی باز نیست چون باید وقتی در پایان قرارداد خونه رو تحویل می دیم، در شرایط اولیه باشه.

خلاصه همه چیز خوب بود تا چند هفته گذشته که انگار یک موجی از بدشانسی ها و اتفاقات ناگوار رو سرمون آوار شد و متاسفانه کلی هم ضرر مالی کردیم نمی خوام خیلی توضیح بدم فقط امیدوارم این روزها زودتر تموم بشه و روزهای خوبتری بیاد.

دلم می خواد وبلاگ رو به روال سابق ادامه بدم اما احساس می کنم تعداد آدم هایی که در دنیای واقعی منو می شناسن و این وبلاگ رو هم دنبال می کنن خیلی زیاد شده و برای من نوشتن در اینجا مثل این شده که بخوام در جمعی متشکل از خانواده خودم و همسرم و بچه های دبیرستان و دانشگاه و … صحبت کنم.

ترجیحم این بود که اینجا یه فضای کاملا مجازی بود. یه جایی که نه من خواننده هام رو می شناختم و نه اون ها منو. نمی دونم برای چند نفر قابل درک هست ولی بعد از مهاجرت و دور شدن از مجموعه دوستانی که داشتم، تعداد کسانی که وقتی خیلی ناراحتم و یا وقتی خیلی خوشحالم دوست دارم باهاش حرف بزنم صفر هست. به همین دلیل این فضا برام خیلی پراهمیت بود. با همه این اوصاف این پست خداحافظی نخواهد بود فقط سطح خودسانسوری کمی بالاتر خواهد رفت

باز هم می نویسم

بعد نوشت: محتوای صفحه فارسی ویرایش شد.